Orange Warsaw Festival, dzień pierwszy, 13 czerwca 2014

Wyjaśnijmy sobie na wstępie sprawę, najwyraźniej, kluczową – NAGŁOŚNIENIE BYŁO ZŁE.

Jest to kwestia bardzo istotna, jak widzę zarówno po głównych obawach przed, jak i niepoliczalnej ilości narzekań ludzi po, nawet tych, którzy w imprezie nie brali udziału a byli np. rok temu w tym samym miejscu.

Byłam kiedyś nad morzem, zatrułam a raczej zaraziłam salmonellą, wyłączona byłam z życia na dwa tygodnie. Wniosek? Już nigdy nie pojadę nad morze i serdecznie a także za każdym razem, gdy ktoś wspomni o chęci wybrania się, odradzam wycieczki nad morze.

Oczywiście ja nie twierdzę, że było dobre jak obiektywnie nie było, ale hm, powiedzmy, że to jest jak z randkami. Wiadomo, że taka idealna, z elementarza, to w dobrej, drogiej restauracji, z kwiatami, może kinem – przed kolacją, kiedyś czytałam, że tak lepiej, to chociaż będzie o czym na tej kolacji rozmawiać – ze świetnym filmem a potem grzeczne, albo i trochę mniej grzeczne, odstawienie panienki pod drzwi. Jednak zdarzają się tacy ludzie, jeśli masz w życiu szczęście, z którymi wystarczy pić sok pomarańczowy z plastikowego kubka, siedząc na kamieniu a i tak wspominasz to osiem razy lepiej i cieplej, niż wycieczki do wystawnych lokali.

I podobnie jest u mnie z koncertami – oczywiście, zdarzają się Absoluty, jak poznański NIN a także kompletne klapy, jak Guano Apes, ale to takie graniczne punkty skali, w której znajduje się wiele innych przeżyć, określanych oficjalnie mianem koncertu.

Wyjaśnione? Wyjaśnione, idziemy dalej. A raczej do początku.

Kilka miesięcy temu rozpoczęły się wstępne przymiarki do ustalania składu tegorocznej edycji Orange Warsaw Festivalu, siódmej w ogóle, czwartej z płatnych i ewentualnie trzeciej, w której miałam wziąć udział – byłam na tej trzy lata temu i na tej dwa. Zeszłoroczna chyba mnie nie przekonała listą obecności.

Tu też szło z początku niemrawo – Kings of Leon, miło miło, lubię ich, sympatyczni chłopcy, z którymi mamy trochę sentymentów, ale to było jednak troszkę za mało, czekałam na dalsze karty. Queens of the Stone Age, ooo, już goręcej. Miałam bilet na ich koncert kilka lat temu w jednym z warszawskich klubów, to go na tydzień przed odwołali. O zeszłorocznym Open’erze nie będę nic mówić, bo ceny były, jak to na ogół, pewnie dlatego byłam raz w życiu i to tylko dzięki spontanicznemu konkursowi, w którym wzięłam z nudów udział i wygrałam. Historia podobna do tegorocznej, się na kilka dni przed imprezą dowiedziałam. No ale to było w roku 2006, zeszłoroczny odpadał. Tzn. też w sumie nie do końca – matko, żeby u mnie coś było po ludzku zorganizowane – bo bilet miałam, na dzień, w którym występować mieli Modest Mouse, ale też – odwołali, a reszta składu dnia niewarta była wycieczki. Słowem – miałam trzecią szansę na zobaczenie ich u nas. Cena za bilet jednak wciąż poddawała w wątpliwość, oni tak to stopniują, cholera, trzy lata temu za ok. 2 stówy obleciałam cały festiwal, dwa lata temu jedną za dzień a dziś, proszę bardzo, ponad pięćset za trzy i tak około 200, bardziej ponad niż poniżej, za dzień. Przy jednym, prawdziwie chcianym zespole, to sporo. I wtedy pojawił się dzień, gdy siedząc i piastując godziny bezrobocia, wyłapałam na Twitterze informację o Piiiiiixiiiiies. Dokładnie tego samego dnia, co QOTSA i Kings of Leon. I wtedy sprawa stała się jasna – świat mi robi spóźniony dzień dziecka, ja tam być muszę. A przynajmniej bardzo powinnam.

Oczywiście w międzyczasie, tj. do ostatnich dni, pojawiły się nowe okoliczności, każda gorsza od poprzedniej, wątpliwości coraz większe, do gry wszedł ten bolesny i bezlitosny Rozsądek, a czas mijał, wraz z – jak mi się wydawało – szansą na bilety. Pojawiła się przecież Florence and the Machine, ulubienica panienek na ciągłym przydechu, Prodigy, które kolejny raz w Polsce, ale nadal porwać może fanów alternatywnej elektroniki, David Guetta, który jest jak Pitbull i nikt go nie lubi a przecież okupuje te Billboardy swoim śmieciem od lat jakimś cudem, więc kto wie i Limp Bizkit ze Snoop Doggiem aka Snoop Lionem, dla sentymentalnych +30, którzy mogą przypominać czasy początków hip-hopu. No i przecież to Pixies, co mi się, przynajmniej, wydaje niemożliwe, by świat nie wiedział, co to za perły i jakie to szczęście, że przyjechali do Polski.

Słowem – tych biletów nie było prawa być. Może poza VIPowskimi, za 800 złotych, bo niewielu się chyba skusi na jedzenie krewetek przed koncertem.

I tak sobie w czwartek, na początku czerwca siedząc, skacząc to tu, to tam po Internecie, zaszłam na stronę Festivalu, chyba tylko po to, by się ostatecznie rozżalić. A TAM! Są bilety, jak malowanie, wszystkie rodzaje, poza płytą, ale dla mnie to kwestia pięciorzędna, wszak oba poprzednie Orange’e przesiedziałam – no, na Moby’m przestałam, ale wciąż na trybunach, jedynie na Jamiroquai sobie zeszłam, bo mogłam, ale wciąż w ramach biletu na trybuny, dlatego żaden problem. Poza jednym – teraz to już muszę się zaopatrzyć, przecież to jest jaka szansa, taka okazja, no i na co ja mam te pieniądze, cholera, wydawać jak nie na koncerty. Trzeba tylko te pieniądze mieć.

Long story short, pieniądze zdobyłam, bilet do samodzielnego wydruku – bo to kolejna okoliczność, pewnie bym się zniechęciła, gdyby do tego dochodził problem z przesyłką – nabyłam, w czwartek, dnia czerwca dwunastego, na koncert, który miał się odbyć dnia czerwca trzynastego. Jak na jakiś festyn z Heyem. Co do tych pieniędzy to też było zabawnie, bo wcale niezabawny bank sobie odbiera, w terminach różnych i dowolnych, pieniądze na opłaty, w wyniku czego na koncie miałam niecałe 196 zł. A bilet 199. No przecież nie będę jechać wpłacać trzy złote, no ludzie. Oczywiście, że bym pojechała. Jest jednakowoż takie cudo, jak konto oszczędnościowe, które nazywa się w moim kontekście bardzo ironicznie, bo ja i oszczędności, phi. No więc tam właśnie widniała kwota złotych dwóch, z jakimiś tam groszami. Koniec końców na koncie pieniędzy miałam 199,34. A bilet 199. Mówcie mi o farcie, bitches.

I tak się przedstawia mój osobisty Cud nad Wisłą. Jest piątek, okolice 14.

Sceny są dwie – ja jestem jedna. Wedle rozkładu, miałam szansę być i na swojej trójcy – Pixies, Queens of the Stone Age i Kings of Leon – i zajrzeć na choćby 20 minut na Snoopa, zarówno z ciekawości jak i z umów, że zajrzę i powiem jak było. I się zaczęło sypać.

Najpierw zmienili rozkład, przesuwając wszystko o godzinę do przodu – czy tam do tyłu, rzecz w tym, że wcześniej niż miało być, co zasłaniało mi tego Snoopa kompletnie, a później, już w autobusie, czytam o zawaleniu się sceny (której, mój boże, KTÓREJ?!) i komplikacjach w konsekwencji. Radośnie, jadę w deszczu, co spowolniło ruch o pół godziny, nie wiem na co, nie wiem czy mnie wpuszczą, bo podobno przestali, odwołują koncerty (które, mój boże, KTÓRE?!), na social media kolejne info, uspokajające, że nikomu nic się nie stało (to co tam się dzieje, skoro komuś stać się coś mogło), no ale nic, jedziemy. Teraz to już się nie poddam.

Nie poddam się nawet wtedy, gdy docieram umęczonym autobusem na Rondo Waszyngtona, na 20 minut przed początkiem Pixies, dochodzę przez tłum pod Stadion i mi mówią, że muszę obejść cały teren festiwalu, do swojej bramki. I nie, nie, teren festiwalu to wcale nie sam Stadion, ten to bym jeszcze obeszła – to jest cały kawał za Stadionem, tzw. błonia, czyli całe połacie niczego, które ogrodzone pełniły rolę miasteczka festiwalowego, parkingu no i części z na wpół zawaloną sceną numer dwa. 20 minut, nie? I jeszcze trzeba przecież te cyrki z odprawą załatwić.

NIC TO. Jako ten pielgrzym muzyczny idę, w deszcz, obijając się o ludzi z parasolami, chodzącymi w różnych kierunkach – ale skąd i czemu oni wracają?! – kroczę dzielnie, jak zwykłam kroczyć na Open’erze, gdzie też wszyscy skądś wracali a towarzysze mówili, żebym zwolniła albo sobie odpuściła, no bo i tak jestem albo będę spóźniona. Nic, idę, ku przodom. Błoto, deszcz i pot, idę. Idę po to, żeby się dowiedzieć, że brama moja to może i jest na drugim końcu, ale brama wejściowa moja na sam Stadion, no to jest gdzie – na Stadionie, spod którego tak drałowałam. Nie miałam czasu się zdenerwować, na autopilocie szłam, zakładając, że idę jak taran, dopóki nie napotkam jakiejś przeszkody. A 20 minut mija, nie?

Napotkałam, kilometry wysokich schodów, wprost wspaniała wieść po przejściu połowy dzielnicy. Ale idę, jak mam umrzeć, to chociaż w takt dobrej muzyki. Przebrnęłam przez kontrolę, znalazłam wejście na swój sektor, patrzę – są jakieś maszyny do sprawdzania biletów. Podtykam – nic, bilet nieważny. Podtykam drugą stroną – to samo. Idę do pierwszego lepszego kogokolwiek, kto wygląda na kogoś z obsługi i mówię w czym rzecz – a, nie, to proszę wchodzić, tu nie trzeba sprawdzać. To po jasny macie te bra… ok, idę, gdzie tu jest wejście, ooo, wspaniale, kolejne schody, no ale nic, idziemy.

I teraz sobie wyobraź jeden z drugim, spróbuj chociaż, na pewno będzie to słabsze od realiów, ale wyobraź sobie, jak po takiej walce wchodzę z wiatrem we włosach w rytm BoneMachine. Które było, koniecznie to dodam, pierwszym utworem koncertu. Czyli najwyraźniej to, co wydawało mi się trzygodzinną przeprawą, zajęło dokładnie idealne 20 minut. I całe zmęczenie w sekundę mi przeszło, dotarłam, jestem, są i oni, już się nic stać nie może, mogę siąść, ściągnąć z siebie płaszcz, sweter, zasiąść z ulgą w koszulce, trzy razy odetchnąć i iść w pixiesową bajkę.

A tę akurat zapewniono mi całkiem kolorową – Wave of Mutilation, Gouge Away, jedna z najsympatyczniejszych piosenek na świecie – Hey, co to wciąż nie wiem, czy scenę w taksówce z How I Met Your Mother lubię bardziej dzięki piosence w tle czy piosenkę dzięki scenie, pewnie jednak to pierwsze, w końcu kiedy ja poznałam się z Pixies, to Ted dopiero matkę poznawał, a że ich utwory nie liczą więcej niż trzy minuty, to słuchałam wtedy tego na tony, Caribou, Here Comes Your Man, La La Love You czy Vamos – idealny koncert pixiesowych radości i życzeń. Na sam koniec zostawiłam pozycje obowiązkowe, legendy z ich repertuaru – Debaser, Monkey Gone to Heaven i, rzecz jasna, Where is My Mind. Wszystkie trzy, ze sporą pomocą reszty, odebrały mi głos, dając w zamian ogromną dawkę radości, układ wcale niezły. Zaskoczyli mnie bardzo dobrą wciąż formą, choć jest to już zespół z gatunku wielce zasłużonych, ale starszych panów, którzy mimo wszystko nadal mają energię, talent do wygrywania świetnych solówek, nadal się sami dobrze przy tym bawią a to gwarantuje dobrą zabawę współuczestników. Moją na pewno. Przez półtorej godziny udało im się wygrać przeszło dwadzieścia trzy piosenki, głównie starych, dobrze znanych, a to za sprawą niemal płynnego przechodzenia od numeru do numeru.  Jeśli ktoś szedł, jak ja, z zamiarem spędzenia piątkowego wieczoru przy garści naprawdę rozweselających, rozluźniających utworów, widząc, co trzeba, słysząc, co trzeba, nie dbając o to, czy ktoś widzi i słyszy mnie, ani o to, że wokół mnie siedziały postaci stateczne, nieraz – z racji może wieku, może przyszli na co innego – znudzone nieznajomością repertuaru; jak ktoś szedł się wyszaleć po prostu, to wyszedł z koncertu jak rozgrzany skowronek, na wiatr, którego prawie nie czuł a skoro już, to jako smagającą ulgę. Na razie bomba, czekamy, co dalej.

Muszę się poskarżyć oficjalnie na Queens of the Stone Age – mianowicie grali ewidentnie za krótko. I to nie tylko z uwagi na parametry czasowe, że mieli półtorej godziny w rozkładzie a grali godzinę:dziesięć – to się po prostu czuło. Zresztą, wiele rzeczy się czuło w trakcie a później to już tylko niedosyt i bóle w różnych (wszystkich?) częściach ciała. Nie obchodzi mnie ten legendarny problem z nagłośnieniem, bo go chłopcy szerokim łukiem wyminęli, po prostu rozwalając wszystko w drzazgi, tak jak chyba tylko oni umieją. Przypomniała mi się zresztą wtedy historia, związana z No One Knows – istniał niegdyś taki kanał, wszyscy szanujący się ludzie go znają, jak Viva Zwei. Nie wiem, czy istnieje nadal, może i, ale ja z gruntu nie oglądam od dawna telewizji muzycznych, bo po tym, co się stało z MTV, to ja sobie nie chcę psuć wspomnień i dzieciństwa. W każdym razie był tam taki jingiel, przerywnik, nadawany regularnie co, no może, pół godziny, zawierający zbitkę fragmentów różnych utworów – m.in. właśnie No One Knows. Nie wiedziałam wtedy jeszcze, kim są QOTSA, za to do dziś, gdy słyszę ten numer, to mam przed oczami te migawki. Podobnie zresztą jest w przypadku Fire Arthura Browna, choć tam chyba już chodziło o zamówienia płyt. Mniejsza.

To był taki koncert rockowy – stonerrockowy – z prawdziwego zdarzenia, z przytupem, walnięciem, pier.. wiadomo, czym, to był energetyczny i dźwiękowy mur, który budował się co i rusz i samodzielnie burzył. Kolejne utwory, takie jak Burn the Witch, Monster in Your Parasol, The Lost Art of Keeping A Secret, Sick, Sick, Sick, jakże dosłownie rozumiane w tym przypadku GoWith the Flow, Make It wit Chu czy wreszcie fenomenalne, zarówno w wersji audio jak I koncertowej, z wpisanym Never Let Me Down Again Depeche Mode, Feel Good Hit of The Summer, które kończyło się i zaczynało na nowo przez zdrowe dziesięć minut, rozbłyskując agresywnie światłami, to były samobójcze fajerwerki, gwarantujące mikro zgony – zarówno bębenków  w uszach, jak i kości w ciałach, które nie mogły pozostać spokojne na takie wywołania do ruchu. Znaczy nie no, pewnie, można, tak się trochę zastanawiam, gdzie ja cholera siedziałam, czy nie w loży filharmonijnej i z całego muzycznego serca współczuję każdemu, kto ograniczył obecność swoją do siedzenia. W takich wypadkach miejsca siedzące są po to, by odpoczywać pomiędzy utworami.

Mówię – za krótko. Zostawili nas z gitarą uwieszoną statywu, generującą pożegnalne jazgoty, ale już nie wrócili. Trochę szkoda.

Z ostatnią gwiazdą wieczoru sprawa ma się zgoła inaczej. Jak przyznał sam Caleb Followill, wokalista grupy, przyjechali tu trochę jako goście gwiazd pokroju Pixies, QOTSA czy Snoop Dogg. Są najmłodsi stażem na rynku i dlatego widać, że starali się jak najbardziej zasłużyć na swoją szansę. Ich występ był zdecydowanie najbardziej profesjonalnym w ciągu całego dnia pierwszego – dopracowane po szczegół wizualizacje, specjalne efekty na telebimach, by wyświetlali się nieco retro, czarno-biali, dymy, złote konfetti, cuda wianki. No ale jak mówię, musieli się wkupić, bo ciężar na plecy dostali sporej wagi. Pomijając całe rzesze młodziutkich fanek, które – matko, jak ja te panny gdzieś spotkam jeszcze, to nie wiem czy uduszę czy zaśmieję się w wypudrowane twarze, ale siedziały obok mnie takie dwie niunie, które literalnie przez całe półtorej godziny zajmowały się strzelaniem sobie słitfoci na Insta. Ludzie. Ja nie wiem, nie mam, ale podejrzewam, że niczym Foursquare, Instagram nie ma GPSu i możesz wpisać dowolną lokalizację, więc no żeby na to wydawać pieniądze za bilet? A wystarczyło zgasić w pokoju światło, ustawić tak lampkę na biurku, żeby oślepiała, bo podobny efekt osiągały cykając na tle reflektorów scenicznych i  telebimów i cykać, po osiemset, robiąc przerwy tylko na dodawanie odpowiednich filtrów.

Nic, sama sobie winna pewno jestem, w końcu poszłam na koncert zespołu, który się ni z tego, ni z owego zrobił mainstreamowy, mój pech, że poznałam ich siedem lat temu, gdy wydali Because of the Times i śledziłam konsekwentnie ich karierę, bo przyjemni byli, zwłaszcza dzięki On Call. Nie oni pierwsi i nie oni ostatni zapewne.

O ile pierwszy koncert – Pixies – miał mi służyć do radości i poobcowania z legendą, drugi – Queens of the Stone Age – rozruszać zastałe od pół roku mięśnie koncertowe, zapewnić dobrze znane zakwasy nazajutrz i przypomnieć, jak to jest gdy idziesz na gigantów rocka, tak Kings of Leon mieli mi dostarczać emocji i tanich, ale potrzebnych nieraz w życiu, wzruszeń. Jeśli chodzi o dobieranie się do mojej wrażliwości, to nikomu to tak dobrze nie idzie, jak muzykom. I tu akurat z różnych gatunków, wystarczy, że obiorą bliski mi w danym czasie kierunek. W ten właśnie sposób udało się mnie podejść Kings of Leon na przełomie lat – układ był prosty. Byli mi winni trzy piosenki. Dostałam cztery, podane w bardzo ładnym, estetycznym sosie wrażeń gołym okiem dostrzegalnych. Taka landryneczka, choć miejscami gorzkawa.

I tak otrzymałam, poza wspomnianym On Call, Wait For Me, Sex on Fire, grane na sam finał, bardzo ładne zwieńczenie wieczoru i, oczywiście, mózgoryjący od lat, Use Somebody, co się niby spodziewałam, że na żywo rozłoży jeszcze umiejętniej niż w zaciszu słuchawek, ale trochę nie sądziłam, że aż tak. Well, to trochę jak z Fix You Coldplay. Podobna skala wzruszeń, za które obie jestem zwyczajnie jak najbardziej wdzięczna, bo się już człowiekowi wydaje, że twardy jak stal, zimny jak lód, a tu szczęśliwie wcale nieprawda. I dobrze, gdy ma takie kąski w zanadrzu, które mu o tym przypomną. A jeszcze lepiej, gdy doświadczy ich na żywo.

Ja miałam szczęście zaliczyć oba.

Jeśli to motherfuckeeeeeeeers!, które słyszałam schodząc ze schodów Stadionu, było w wykonaniu Snoop Dogga aka Snoop Liona, a tak wydawałoby się z rozkładu godzinowego, to jednak udało mi się załapać na choćby szczątkowy – ale bardzo wymowny – fragment jego występu.

Nawet przecisnęłam się, choć zmęczona, pod scenę Warsaw, ale pustki i oczekiwania na artystę w style no-name. To się zabrałam do domu.

Zamknięcie mostu Poniatowskiego dla ruchu zagwarantowało mi równie legendarny, co same koncerty, spacer wprost na Dworzec Centralny, skąd koło drugiej w nocy jechałam jakże postkoncertowym i niebywale wręcz zapchanym – takim, że ludzie wypadali na każdym przystanku, choćby bardzo nieswoim – autobusem do siebie.

I tak mniej więcej wyglądał Orange Warsaw Festival. W moim i wyłącznie moim wydaniu.

--------------------------

setlista Pixies:

1. Bone Machine

2. Wave of Mutilation

3. U-Mass

4. Hey

5. Gouge Away

6. Bagboy

7. Crackity Jones

8. Mr. Grieves

9. Magdalena 318

10. Caribou

11. Ed Is Dead

12. Indie Cindy

13. Nimrod's Son

14. Here Comes Your Man

15. La La Love You

16. Greens and Blues

17. Brick Is Red

18. Rock Music

19. Isla de Encanta

20. Monkey Gone to Heaven

21. Debaser

22. Vamos

23. Where Is My Mind?

--------------------------

setlista Queens of the Stone Age:

1. You Think I Ain't Worth a Dollar, but I Feel Like a Millionaire

2. No One Knows

3. My God Is the Sun

4. Burn the Witch

5. Smooth Sailing

6. Monsters in the Parasol

7. I Sat by the Ocean

8. The Vampyre of Time and Memory

9. If I Had a Tail

10. Little Sister

11. Feel Good Hit of the Summer

12. The Lost Art of Keeping a Secret

13. Make It Wit Chu

14. Sick, Sick, Sick

15. Go With the Flow

16. A Song for the Dead

--------------------------

setlista Kings of Leon:

1. Supersoaker

2. Taper Jean Girl

3. Fans

4. Family Tree

5. My Party

6. Notion

7. Closer

8. On Call

9. The Immortals

10. Back Down South

11. Wait for Me

12. The Bucket

13. Temple

14.  Pyro

15.  Tonight

16.  Radioactive

17.  Don't Matter

18.  Molly's Chambers

19.  Four Kicks

20.  Be Somebody

21.  Use Somebody

Encore:

22. Crawl

23. Black Thumbnail

24. Sex on Fire

Burn Selector Festival 2013, dzień pierwszy

A zatem było to tak...

Kilka miesięcy temu, dzięki nieocenionej - przynajmniej w tej kwestii - sile Facebooka, dowiedziałam się o planowanym koncercie The Knife. Głowy nie dam, ale musiał mnie o tym fakcie poinformować któryś z fanpage'y organizatorskich, bo fanką Selectora nie jestem. Mało tego - chyba nawet niespecjalnie wiedziałam, że coś takiego istnieje. Do tej pory bowiem specjalizowali się w spraszaniu gwiazd, które świecą dla mnie bledszym blaskiem, dlatego nie śledziłam przesadnie. Ale The Knife to co innego. Z kiepskiego, hermetycznego festiwaliku urośli nagle do rangi mistrzów roku, kasując w moich oczach Heinekena w sekundę, gdyż umówmy się - sprowadzenie do Polski The Knife to jest wyczyn. A że jest istotnie niech świadczy, iż nikomu się to do tej pory nie udało, choć zasłużyli a i publiczność nieskutecznie od lat się domagała. Mieli asa, zgarnęli pulę.

Ponieważ dotychczasowe edycje nie zachwycały, nie było potrzeby zaopatrywania się w bilet dwudniowy a zatem zaczęłam polowanie na kolejne przystanki Knife, by wykombinować, na który konkretnie dzień kupić bilet. Ogłoszenie bowiem ograniczyło się wyłącznie do gwiazdą tegorocznej edycji Burn Selector Festival będzie The Knife. W bonusie info o przeniesieniu się z Krakowa do Warszawy. Idealnie. Po przespacerowaniu się wężykiem stron ogłaszających tegoroczną, europejską trasę The Knife wywnioskowałam, że mówimy o dniu pierwszym, szóstym września, bo siódmego są w Londynie. Moją skuteczność potwierdziło oficjalne wydarzenie, założone przez fanpage zespołu, dlatego następne kroki skierowałam ku stronie z biletami. Przyszedł i czekał spokojnie w szufladzie.

Na przełomie kolejnych tygodni do listy dopisał się intrygujący James Blake i Archive, o którym za chwilę.

By spotęgować moje oczekiwanie, spotykałam się z pełnymi rozczarowania opiniami znajomych, którzy tegoroczne show, gdyż nie miał być to koncert śpiewany a właśnie zorganizowane przez duet show, stąd zresztą nazwa The Knife present Shaking The Habitual Show, określili mianem słabego a co odważniejsi - dnem, co wyłącznie powiększało mój apetyt. Już tak mam, że im większa kontrowersja, tym bardziej chcę się sama przekonać. Może gdyby zachwalali, to, zmęczona dniem pełnym pakowania kartonów, olałabym sprawę, ale w takim razie mowy nie było. Koniecznie muszę, choćby na bardzo ostatnich nogach. O co nie było trudno - poza koniecznością powrotu do domu, by się przebrać, gdyż spociłam i zmachałam się w tej pracy jak mysz, to na miejsce imprezy, tor wyścigowy na Służewcu, trzeba było tysiące kilometrów iść. Wracało się łatwiej, choć przecież tą samą trasą... to chyba z ekscytacji dopiero zobaczonym było mniej dotkliwie.

Wyjaśnijmy sobie to raz a dobrze - ta lokalizacja, tor służewiecki mianowicie, jest zła. I byłaby zła nawet gdybym nie mieszkała po drugiej stronie miasta, bo to nie problem od kiedy metro działa znów, zresztą mam bezpośredni tramwaj, w którym bardzo przyjemnie czyta się książki.

Kwestie organizacyjne też pozostawiały wiele do życzenia. Na początku podział na bramki w zależności od źródła posiadania biletu - dwie na TicketPro, jedna na AlterAlt i nie byłoby w tym nic dziwnego, gdyby nie fakt, że na bilecie z TP jest wielkie logo AlterAltu, o wiele lepiej widoczne niż rzeczonego TicketPro z tyłu biletu (to na podstawie tyłu sprawdzali... serio, kto czyta tył biletu? prawie jakby kazali czytać license term przy instalacji). Potem superdokładna kontrola, niekonsekwentna nieco, bo ładowarkę do telefonu przyjęli a papierosy sprawdzali. Oczami wyobraźni widzę, jak kręcę młynki ładowarką i walę kogoś nią po głowie. A naćpani też toczyli się gęsto, więc co im po tych papierosach? Nonsens, zabierający tylko czas.

Kojarzycie te imprezy, gdzie scena jest gdzieś w okolicy wejścia na teren, przynajmniej jedna ze scen a tzw. miasteczko festiwalowe porozstawiane jest wokół? Nie ten przypadek. Tu scena a właściwie namiot ze sceną, podobno jeden z dwóch, choć jak żyję, to pojęcia nie mam, gdzie niby jest ten drugi, umiejscowiona była na końcu festynu. Trzeba przejść przez kawał restauracyjno-rekreacyjny, gdzie, tak nawiasem, nic nie można kupić za ciężko zarobiony pieniądz, tylko odsyłają Cię spowrotem na początek do budki z... kartami kredytowymi... ok, widziałam ten barak, ale ogłoszenie PUNKT KUPNA I DOŁADOWANIA KARTY PAYPASS WBK nijak mnie nie naprowadziło, toż ja tam konta nie mam, więc i na cholerę mi to... no więc teraz już konto posiadam, z braku innego wyjścia, choć wcale posiadać nie chciałam. Ale dobrze, kartę kupiłam, doładowałam, zdobyłam upragniony makaronik z sosem kurkowym (dobry był, przyznaję) i udałam się w poszukiwaniu źródła dźwięku.

I to jest ten moment, kiedy powiem o Archive. Mój stosunek do nich jest lekko ciepły, raczej sentyment z czasów o kilka lat odgległych, gdy ich poznałam i, mając lat siedemnaście, jak wielu w wieku lat siedemnastu, jarałam się jak mała pochodnia quasimistycznymi, dziś pretensjonalnymi, dźwiękami o niejednoznacznej formie. Teraz, poza bliskim mi biograficznie FuckU, wszystkie ich utwory zlewają mi się w bardzo długi jeden i kojarząc, co prawda, tytuły, nigdy nie jestem w stanie powiedzieć, co akurat leci, bo to jedno jest i to samo. Tym bardziej cieszy mnie, że gdy już dotarłam z moim makaronikiem w sosie kurkowym w okolice sceny, to kończąc grać któryś z tych ociągaczy, zapowiedzieli właśnie Fuck U. Wybornie. Jedzenie i ulubiona - jedyna lubiana prawdziwie - piosenka na żywo. Po rzeczonej sobie poszłam zwiedzać, niewiele tracąc, bo nagłośnienie dawało na cały teren imprezy, dlatego nie musząc się napawać ekstatycznie ich widokiem, miałam miły soundtrack do spaceru. Kompletnie niekoncertowe zachowanie. Zresztą - makaronik makaronikiem, ale jakby koncert miał być dla mnie ważny, to nie szłabym na niego z makaronikiem, bo zapomniałabym w ogóle o jedzeniu, piciu, paleniu...

Po rundce, orientując się, że nie ma tam nic specjalnie ciekawego poza budką CoJaCiachaM, gdzie wyposażyłam się później w dwie, supersłodkie, ale dobre, formy, z ciekawości raczej niż już głodu, zrobiłam najbardziej hipsterską, jak na moje możliwości, rzecz na świecie. Mianowicie w przerwie między Archive a Blakiem udałam się pod scenę, bo tam było najlepsze światło, rozsiadłam się na chodniku i zaczęłam czytać książkę. Wyglądać to musiało dość osobliwie, choć zarzekam się, że szło mi tylko o konieczność poznania ciągu dalszego - chodzi o Readera, czyt. Lektora a z filmu pamiętam, że właśnie etap procesu Hanny był najciekawszy i właśnie byłam na tym momencie w książce.

W pewnym momencie lud zaczął nadciągać a światła z wolna gasnąć, zwiastując nadejście Blake'a. I teraz nadeszła moja chwila prawdy – moja znajomość jego twórczości jest a w każdym razie była silnie ograniczona, o ile nie znikoma. A to, co dane mi było usłyszeć w większości przekonuje mnie bardzo do słuchania go w zaciszu domowym, ale nijak festiwalowym. Możliwe też, że to kwestia doboru festiwalu, w każdym razie nie byłam urzeczona. Zainteresowana po więcej – jak najbardziej, ale nie tam. Do tego stopnia, że nie towarzyszyłam mu do końca a raczej… urwałam gdzieś po trzech, bardzo przyjemnych, żeby nie było, utworach i udałam się po obiecane sobie ciastka. Gdy wróciłam, zastało mnie elektryzująco zagłuszające Coś, co nawet oglądane z okolic namiotu – nie pchałam się już dalej, stałam sobie z papierosem przed, wywołało we mnie reakcję WTF, zostawiłam plumkającego miło chłopca, zastałam jakiś amok! Czy ja się spóźniłam i podrzucili kogoś innego?! Ale nie. Po tym nastąpił uroczy finał, który uświadomił mi, że chyba załapałam się też i na jego drugą, drapieżniejszą stronę.

Znów wykonałam manewr z książką pod sceną, ale tym razem, gdy światła przygasły, to zostałam. Miało nadejść The Knife, miałam wreszcie zobaczyć na żywo boską Karin, stawałabym na opuszkach paluszków, byleby. To, że był wysoki, a ja nie, to nie jego wina. Zresztą i z takimi umiem sobie radzić – staję tak, by widzieć co ma nad ramieniem. Ale z jego łokciem przegrałabym z kretesem. Co za dyskryminacja niższych wzrostem, większych umysłem, naprawdę – stał sobie i podparł się wygodnie, dzięki czemu unikałam, ledwie szczęśliwie, jego spiczastego łokcia w moim nosie. I jeszcze mnie denerwował, bo już już, chował rękę do kieszeni, gdy znów – łup, łokieć w nos. Stwierdziłam, że faktycznie, w nosie go mam i czmychnęłam na lewo, dostrzegając szansę przy telebimie.

Wiedziałam bowiem, że to będzie show a nie koncert i że należy też patrzeć, co się dzieje a nie tylko hype’owo słuchać. Obrałam pozycję, gdzie miałam ów telebim jak na dłoni, widząc zarazem scenę i czekałam, wraz z innymi.

Po niedługim czasie ukazał nam się… hm. Ukazał nam się pewien wielce barwny performer, ubrany w elastyczne leginsy, turkusowe getry, różowe, lśniące adidasy, równie różowy szlafrok z satyny, w pełnym makijażu i równie pełną brodą, rozgrzewając publiczność serią ćwiczeń, niczym aerobik. Co mu grało – nie skojarzyłam, poza pierwszym utworem The Rapture Get Myself Into It. Wierzę, że publiczność, gdyż stałam na uboczu, w zagłębiu fotografów, bawiła się równie entuzjastycznie, co on. Człowiek torpeda. Po nie więcej niż 20 minutach zakończył swe harce, prezentując gwoździa zabawy i… zaczęło się Show.

I teraz tak. Sposoby na spędzenie tego wieczoru były tak naprawdę dwa – można było udać się w tłum, który nie do końca wiedział, jak zareagować na to, co zostało mu zaoferowane, bo ani stojącej pokornie wokalistki u brzegu sceny ani wielkich hitów, albo wpatrywać się w prezentowany materiał. Wybrałam, rzecz jasna, tę drugą opcję, choć i tu zdania były podzielone. Ja stałam zahipnotyzowana, rzucając kątem oka na scenę, by nie mieć tak do końca wrażenia oglądania filmu z, część odwracała się na pięcie i szła sobie, potwierdzając podzielanie opinii tych moich znajomych, co to byli niezadowoleni.

Nie będę się marszczyć z wyniosłością, że ja zrozumiałam o co chodzi, a oni nie. Poprzestanę na – ja byłam całkowicie kupiona tą grą dźwięków, ruchów, precyzji momentów, dyskretnych smaków i energii, oni, widać, nie. Możemy się umówić, że to ja lecę na syf, chłam i erzac, ale jakoś mi z tym nieźle, skoro czułam się z tym niesamowicie.

To było w końcu The Knife, oni nigdy nie są normalni czy typowi, w tym cała ich moc. Wszystko dopracowane w najdrobniejszym szczególe, zero opóźnień, potknięć czy nieprzemyślanych ruchów, doskonale skoordynowana maszyna w postaci Sorkkluben, którzy towarzyszą rodzeństwu w trasie.

I jak to zwykle bywa na koncertach i występach na żywo – znane mi do tej pory utwory rozbrzmiały od tego czasu już w zupełnie inny sposób, wsparty obrazami. Odkryte na nowo Bird, zachwycające wciąż Silent Shout czy uderzające do głowy One Hit, wzbogacone o nowe, choć już mi dobrze znane Fullof Fire, gdzie członkowie grupy tanecznej stoją przez dłuższy czas całkowicie nieruchomo, a na ich ciałach rozgrywa się gra czerwono-czarnych świateł, niepokojąco mroczny Raging Lung – tu akurat tubka z fragmentem występu, choć nie naszego, ale w ramach tej samej trasy i wszystko, co pomiędzy.

Kapitalne, perfekcyjne, profesjonalne… nie chcę więcej. Zamknięta całość i niech mi nikt nie waży się ruszyć.

Dziękuję.

FreeForm Festival 2013

Zacznę nieco od końca, czyli od sobotniego popołudnia, kiedy to czekając już nieco zniecierpliwiona na przystanku, zabrałam się do lektury krótkich notek z piątkowego koncertu Tricky’ego, bo tylko spotęgowały moje wrażenia, jak najbardziej zresztą pozytywne. Wedle słów uczestników imprezy – przecież podobno tej samej, na której byłam i ja – artysta był nudny, wtórny, stary, niechętny do kontaktu z publicznością. Słucham?

Nie kto inny, jak właśnie Tricky, a raczej jego obecność na festiwalu, przekonała mnie ostatecznie do zakupu karnetu. Wcześniej rozważałam jedynie, gdy pierwszą gwiazdą okazał się Woodkid. Myślę o, trzeba mieć sprawę na oku, bo skoro tak zaczynają, to potem może być coraz lepiej. I było. Jakoś nigdy nam się, mimo jego częstych powrotów do naszego kraju, z Trickym nie złożyło – a to nie te terminy, a to odległa lokalizacja, a to niesprzyjające warunki pogodowe. Wszystkiemu mogłabym jakoś zaradzić, ale w połączeniu z doprawdy parszywymi porami występów (okolice północy najwcześniej, co zrozumiałe, swoją drogą) nie wychodziło z tego nic. Aż do ostatniego piątku.

W międzyczasie do Woodkida i Tricky’ego dokooptowali Apparat, Miss Kittin i Hudson Mohawke, choć to już była kwestia wyboru potraw z pewnego menu – ci dwaj pierwsi zagwarantowali FreeFormowi moją obecność. Pewnie dlatego, w obawie przed przejedzeniem (Miss Kittin) czy zatruciem (Hudson), koniec końców zrezygnowałam z ostatniej dwójki.

Miss Kittin, słuchana w warunkach domowych, jest bardzo sympatyczna, naprawdę. Jej I Com z Professional Distortion, Meet Sue Be She (Sue Zoo Key, Be Aime Double You, 1 2 3!) czy fantastycznym Clone Me było jedną z furtek, które swego czasu przeprowadziły mnie ze świata koszmarnej muzyki elektronicznej, wykonywanej w klubach najgorszego, najbardziej rozimprezowanego sortu, gdzie tylko techno, a przecież od techno można z nudów zdechnąć, do krainy komputerowej magii, w której tworzy się muzykę, korzystając jedynie z dóbr cybernetycznych do podparcia swoich pomysłów miast starać się zagłuszyć ich możliwościami absolutny brak talentu. Wdzięczna jestem dozgonnie i to głównie za sprawą tej wdzięczności, jak i sentymentu, bo działy się te przeprowadzki kilka lat temu, błysnęło mi oko, gdy pojawiła się w line-upie. Później niestety ogłoszono również godziny poszczególnych występów i jak na Tricky’ego o pierwszej czekać chciałam i mogłam, tak wizja dwugodzinnej luki (bo żadna z oferowanych w tym czasie gwiazd nie przypadła mi do gustu) wyłącznie dla setu, jednak, djki, a ja się w setach nie lubuję przesadnie – patrz: rozimprezowane kluby, była na tyle niezachęcająca, że spasowałam. Może kiedy indziej, może w domu sobie puszczę.

Z Hudsonem sprawa była prostsza – dzwoniło mi, to się zainteresowałam, ale jak dotarłam do źródła, czyli do Butter, to podziękowałam. Nie godzi się publicznie narzekać na kogokolwiek, za kim stoi Warp Records, dlatego polubownie powiem, że no nie mój ci on. Pewnie moja strata, spoko. Miałam inne rozrywki w tym czasie.

Za to Apparat, och Apparat. Apparat był powodem, dla którego w ogóle w piątek pojechałam na tą osławioną 23. O ile się nie mylę, a przynajmniej w moich trzech przypadkach tak było, artyści przyjechali na FreeFormFestival promować materiały ze swoich ostatnich nagrań; żaden nie dał koncertu z prawdziwego zdarzenia(choć to bardzo umowne i wyłącznie w rozumieniu przekrojowości przez dobytek; żeby potem nikt nie myślał, że było źle, nie nie). I tak Apparat przywiózł Krieg Und Frieden, będący ścieżką dźwiękową do sztuki Tołstoja, co dawało szanse na bardzo udany, kompaktowy występ.

Miejsce w pierwszym rzędzie zajęłam nie z racji wrodzonego fanostwa, potrzeby rzucania bielizną, robienia zdjęć czy aby mój transparent, z wielkim, obowiązkowym wyznaniem miłości był odpowiednio widoczny przez wykonawcę, ale dlatego, że pół magii koncertu zawiera się w obserwowaniu artysty, wykonującego swój materiał. Jakoś tak zawsze trafiałam szczęśliwie, że jeśli nawet nie stałam pod bramką – w kilku przypadkach z wyboru, bo śmierć poniesiona na koncercie może i brzmi heroicznie i jeśli już, to kto jak kto, ale ja powinnam w takiej scenerii, to jednak wolałabym później; jeszcze kilka gwiazd i prywatnych faworytów mam do zaliczenia – to widziałam, co się dzieje na scenie. Zwykle na tym zyskując.

Sięgnęłam też wczoraj okiem po relacje z występu Apparat..a? ..u? i powiem tak – te jego wyjścia, bo były, potwierdzam – po papierosa, spacery, by coś dopracować z dźwiękiem i wszystkie inne zarzuty, składające się w o boże, był ludzki, dowodzą jedynie naturalności gościa. Tak samo jak dość spazmatyczne zachowanie towarzyszącego mu klawiszowca – w połączeniu z muzykami smyczkowymi dawało to jak najbardziej przekonujący efekt, iż nie ma zabawy po łebkach, częstego niestety traktowania naszego kraju, a już zwłaszcza w warunkach festiwalowych, po macoszemu, nie. Jest za to dawka profesjonalnie dopracowanego materiału, który w warunkach koncertowych jest tak samo czarujący w odbiorze, jak oferowany na płycie. Subtelne przejścia z klimatów ciepłych, leniwych do monstrualnych partii quasi symfonicznych udatnie przeniosły mnie w rzeczywistość jednak dramatyczną. Ale nie dramatyczną by się ciąć, tylko no jednak to jest sztuka. Z aktorami, dialogami, didaskaliami i strojami. Kolejny raz przekonałam się w swoim życiu, że – co pisałam przy okazji Gatsby’ego – muzyka najlepiej potrafi udawać inne sztuki i wcale bym się nie zdziwiła, gdyby powstał albo gdybym znalazła już powstały, album malujący obrazy czy piszący książki. W tym wypadku muzyka niewątpliwie umie grać sztuki teatralne. Z ciekawostek – operował na Apple’u. Jabłko błyszczało nie gorzej od lamp nad sceną.

Nie wiem, czy ja się mogę tak wprost przyznać do tego, co robiłam później, niemniej muszę napomknąć o spotkaniu z moim kolegą z polonistyki, bo też przyniósł refleksję, nieprzesadnie pozytywną, ale skoro się narodziła, to muszę się podzielić. Mianowicie kolega, podobnie jak ja, zarzucił karierę polonisty i oddał się sztuce. Studiuje kulturoznawstwo, pracuje jako… cholera w sumie wie, jako kto, coś to chyba ma wspólnego z produkcją, ale nie tworzeniem tylko zarządzaniem stworzonym, muzyki. W każdym razie wiąże się to z niewątpliwie imponującą wiedzą w temacie, co ma pewne minusy, które dane było mi odczuć. Mianowicie ja już nigdy w życiu nie będę rozmawiała o filmach z filmoznawcami, o płytach i koncertach z teoretykami muzyki, o sztuce teatralnej z teatrologami, etc. Nigdy. Wszystko ci cholera popsują, a przynajmniej podejmą – może niecelowo, ale jednak – próbę wtargnięcia na Twoje odczucia. Bo wychodzę sobie otóż oczarowana koncertem i słyszę, że a, zerżnął z tego i tego, a, tamto zrobił jak ten i ten w latach pięćdziesiątych, a, a to, co próbował, to już dawno zrobił Michael Jackson na płycie z roku [minus trzy dekady]. Zgiń.

W ogóle moje kontakty z kulturoznawcami, choć nie mówię tu o czysto towarzyskich, ale tych, gdzie występują w roli fachury, są opłakane, bo sobie dają prawo, na podstawie kilku papierków, do oceny czegoś tak subiektywnego, tak prywatnego a niekiedy wręcz intymnego, jak odbiór dzieła przez jednostkę. Najczęściej towarzyszy temu nieznośne zblazowanie i wyższość, może i uzasadniona (bo te nieszczęsne papierki), ale dla mnie kompletnie nieakceptowana. Zresztą pewnie ten Jackson też by oberwał za wykorzystanie rozwiązań, które wykorzystano w starożytnym Egipcie. Choć mówię to bez żalu czy agresji, w końcu ich strata, że im się coś nie podoba, bo sobie psują porównaniami, nie?

Dobrze, że chociaż zapewnił mi iście studenckie rozrywki, które przed koncertem Tricky’ego nadawały się jak ulał. Spokojnie, odbyło się bez przegięć, bez statusu zjaranej stodoły, tak w sam raz – nie tyle, by nie wiedzieć, co się dzieje, ale wystarczająco, by poczuć świat bardziej.

I tu wrócę do wspomnianych relacji z koncertu Tricky’ego a także faktu, że widziałam go po raz pierwszy. Mam bowiem taką zasadę – nie chadzam na koncert danego wykonawcy więcej niż raz, żeby sobie nie popsuć. Wyjątkiem było Skunk Anansie na Orange’u dwa lata temu, których widziałam lata temu (nie wiem nawet czy data nie zaczynała się jeszcze od 19) w Spodku. Można też dodać występ Skin solo na Openerze, gdyż wykonała tam dwa numery zespołu. Choć wielu artystów wracało do Polski, często do Warszawy, więc śmiało mogłam, to nie. Dla mnie to jest jednorazowe przeżycie, bo potem mogę mieć to, co najwyraźniej mieli zagorzali fani, dla których piątkowy występ był entym z kolei. Więc są znużeni, zmartwieni oczywistą ewolucją, rozczarowani niektórymi zagraniami (podobno numer z Ace of Spades i publicznością na scenie to stały punkt programu), ale znowu – im się nie podobało, ich bieda. Ja tam trwam w zachwycie.

Po pierwsze i chyba najważniejsze – obezwładniająca i imponująca charyzma Tricky’ego. Mimo, że na scenie towarzyszyła mu Francesca Belmonte, obdarzona mocnym, pewnym głosem, to właśnie do niego należała scena. I bynajmniej nie dlatego, że rzucał się po niej jak oszalały, czy wyglądał w nietypowy sposób. On po prostu Był. I kradł całą uwagę. Nikomu nie trzeba przesadnie przybliżać jego postaci, przekonywać, że jest jedną z nielicznych osobowości na rynku i poza nim, od lat, jednak muszę potwierdzić oficjalnie i na świeżo – nic się w tym względzie nie zmieniło. Zarzucają mu siłę wieku, ale w jego przypadku nie ma mowy o zestarzeniu – wyłącznie, albo aż, dojrzewaniu. Wie, czego chce, co chce przekazać, czuje materiał, który stworzył i manifestuje go każdym ruchem.

Bo tu należy się słowo o False Idols, które przedstawił.

Już od samego początku, czyli tak gdzieś od lutego, promocji albumu ton Tricky’ego był jednoznaczny - There’s so much bollocks going on at the moment mate. People follow celebrities and read every little thing they do. It’s living vicariously through someone else. Get your own life. All this stuff is false idols. That’s what helps keep the status quo. I signed to Island [Records, przyp. Bee] because of the artists and some of the stuff they’ve done—Bob Marley, Tom Waits. Who could I sign to now? Am I going to sign to a label because they’ve got Lady Gaga? I don’t want to be part of that bollocks music industry – co wynikać może, a nawet najpewniej tak jest, ze zmęczenia, które przyszło po latach spalania się w przemyśle muzycznym, którego chcąc nie chcąc, był częścią: I was trying to prove something to people, trying to do something to please other people and also myself at the same time, which is never going to work.

Słowem – płyta człowieka, który opuszcza ręce nad światem pełnym tanich rozrywek kreowanych przez fałszywych wykonawców, poddaje chęć zaspokojenia cudzych potrzeb i pragnień na rzecz przekazania fragmentu siebie, bez względu tak naprawdę na to, jak zostanie przyjęty. Zrobił to, co tak naprawdę powinien zrobić każdy myślący człowiek – skupił się na sobie, na tym, co podpowiada mu instynkt, dzięki czemu nie musi dbać o akceptację z innej strony, bo ma swoją własną. I to widać na scenie. I dlatego zrobiłam wielkie oczy, czytając relacje obrażonych nieco fanów, z którymi Tricky niechętnie pozował do zdjęć i którym entuzjastycznie nie machał sprzed mikrofonu. Bo chyba nie zrozumieli, w czym rzecz.

Zobaczyłam człowieka – gdyż nadal pierwszy rząd twardo, co zagwarantowało mi podejrzenie jak umyka na zaplecze wypalić papierosa w przerwie ;) – który bez wielkich rekwizytów (gdyż prawdą jest, że najskromniejsze miał zaplecze, co wcale nie przeszkodziło mu w zorganizowaniu najbardziej emocjonalnego i intensywnego występu mojego odcinka festiwalu) a tylko za pomocą muzyki i ciała, oddał zgromadzonej publiczności część tego, co ma najcenniejsze. Siebie. Duszy, serca i umysłu.

Nie umiem pojąć, jak w takim wypadku można czuć się zaniedbanym. No chyba, że…

Podczas wspomnianego i wychwalanego przeze mnie Ace of Spades, będącego dla mnie prywatnie jednym z czołowych hymnów, ujmijmy to pretensjonalnie, wyzwoleńczych, złamał zasady – ku wielkiemu niezadowoleniu ochrony – i ściągnął pół publiczności na scenę. I teraz pewnie podpadnę – nie poszłam. Choć mogłam, gdyż jak mówię, pierwszy rząd, masa ludzi przeskakiwała, oferty pomocy otrzymywałam kilkukrotnie, więc nie poszłam nie dlatego, że nie mogłam i ojej, przegrałam życie, tylko nie chciałam. By móc oglądać spektakl pt. Idol wśród fanów. Nieskromnie powiem, że miałam nosa.

Fani dzielili się na:

omg, omg, stoję przy Tricky’m, gdzie jest mój aparat

omg, omg, stoję na scenie, gdzie jest mój aparat, o, Kasia, widzisz? widzisz? macham Ci ze sceny

szalejący, fajny, pełen energii tłum

Z reakcji artysty wnosząc to właśnie ci ostatni wzbudzili jego entuzjazm, bo chodziło o przełamanie bariery między Wielka Gwiazda a nijaki, nieistotny tłum, na którego należy patrzeć z wyższością. To wszystko układa się w całość, kiedy muzyk wraca do swoich korzeni, swojego człowieczeństwa i stawia się na równi z innymi, bez wielkich masek, ciężkich machin przemysłu i kasy. Człowiek do ludzi – ludzie, przynajmniej w założeniu, do człowieka. Potwierdził to zresztą schodząc pod koniec występu do tych, którzy nie towarzyszyli mu na scenie, m.in. do mnie. I nie zszedł w otoczeniu ochroniarzy jak Bono czy Martin z Coldplaya (oj cicho, byłam na koncercie Coldplay, tak), którego kontakt z publicznością polegał, co prawda, na przebieżce przy trybunach, ale szczelnie odseparowanych od płyty, na której stała, do cholery, ta publiczność właśnie, obstawiony ochroną po zęby. No jakby nie to samo, co Tricky, który wszedł między nas, podając na luzie rękę czy wręcz obejmując się z fanami (biedny, był mokry jak nie wiem, po tym całym leniwym i olewczym występie). Ci nie pozostali mu dłużni, wciągając go i niosąc na rękach właśnie. I to było to, a nie jakieś zdjęcia. Zresztą serio, wcale się chłopu nie dziwię, że nieskłonny był do zdjęć przy stoisku RedBulla; ja też nie przepadam, jak coś sobie robię normalnego a ludzie do mnie podlatują. Ponadto aaaa, przyjechał mówić o false idols a potraktowano go jak jednego z nich. Ech.

Tu następuje dzień cały, który mogę skwitować poradą, byście garściami korzystali z dobrobytu dnia wolnego, jeśli wracacie z bardzo kosztownego emocjonalnie – i fizycznie, bo to Ace of Spades to petarda była – koncertu o świcie, w stanie entuzjastycznie podkręconym różnymi środkami. Ja nie skorzystałam i miałam za swoje.

Że o jakości odbioru świadczy też zajmowane miejsce przekonałam się wieczorem, podczas koncertu Woodkida. Koncert, na który tak naprawdę czekałam najbardziej, bo na bieżąco niejako. O ile bowiem karierę Tricky’ego znam i śledzę od lat, więc potrzeba zobaczenia go na żywo zdążyła się już wryć we mnie na dobre i stało się to niemalże formalnością, a na pewno oczywistością, tak do Woodkida przekonywałam się stopniowo. Rok temu, w wakacje, wszystkie istotniejsze feedy facebookowe – istotniejsze, czyt. dla mnie istotniejsze, osób, które cenię, co najmniej za wspólnotę gustów muzycznych czy szerzej, artystycznych – zapoznały mnie z teledyskiem do Run Boy Run. Z ręką na sercu muszę przyznać, że dopiero rekomendacja mojego byłego szwagra zrobiła na mnie największe wrażenie, bo wrzucił klip w tonie właśnie namówienia do obejrzenia, mniej słuchania. Polecił klip jako Film, nie jakieś tam obrazki do Utworu. Pewnie dlatego dziś już staram się słuchać tej piosenki via YT, niekoniecznie jako .mp3. Acz oczywiście później nastąpiły pewne zawirowania osobiste, które kazały mi się utożsamić z tekstem, to inna rzecz, jednak dopiero muzyka w połączeniu z tym właśnie obrazem działa na mnie najbardziej. Druga fala przyszła w marcu, dzięki serwisowi Deezer, który udostępnił odsłuch już w dniu premiery albumu. I wtedy usłyszałam Golden Age. I zwariowałam. Znów nie za sprawą katastroficznego and the Golden Age is over, ale tego, co wyczyniają trąbki po 1:30. Ja jestem nudna, ja jestem wierna, ja kocham trąbki, więc awansem kocham i utwór.

Trochę za bardzo zaufałam sobie wczoraj i skończyłam swoją zagorzałą marszrutę na pograniczu rzędu drugiego i trzeciego, szczęśliwie między ramionami dwóch osób, dlatego widziałam wszystko. Niestety był to ulubiony punkt fanklubu Woodkida, który – fanklub, nie Woodkid – miejscami przeszkadzał w odbiorze i nie tylko dlatego, że piszczał, ale piszczał nie wtedy, gdy powinien. Najważniejsze pytanie wieczoru brzmiało – czy przywiezie swoje trąbki, czy zadowoli się dobrem z komputera. Nie miałabym mu tego tak naprawdę za złe, w końcu to nowicjusz, choć taki mały żal… Ale nie. Przywiózł. Trąbki, puzon i wszystko. Wiedziałam, że nie może być źle. Jego styl bycia ujmuje – chłopak w baseballówce (tym razem nie miałam poczucia, że rzuci się na mnie z nożem, przyp. Bee, wiernej fanki serialu Criminal Minds), t-shircie, flek moro i zarost. Niepozorny taki, nieświadomy chyba do końca, co daje ludziom. Pomimo piszczących (nie piżdżących, Wordzie, tak nie wolno, to nieładnie) fanek bowiem, gdyż starałam się je odseparować z umysłu – było doskonale. Brakowało mu, co prawda, tej siły, co Trickiemu, ale kładę to na karb nieśmiałości; w końcu pierwsza trasa i pierwszy album. Nadrabiał z nawiązką szczerością i skromnością.

Ten zarzut wobec fanek kieruję w momencie wykonywania Brooklyn, kiedy to wykonawca wyznał, iż jest to bardzo ważny dla niego utwór, jako że musiał przeprowadzić się z Paryża właśnie na Brooklyn (this song is very important for me, cause it’s about the place I’m living now, na co fanki Warsaw!; no, nie bardzo), jak i przy I love you, które śpiewane jest przez faceta, przyznającego się w wywiadach, iż nigdy tak naprawdę nikogo nie pokochał, bo wydaje mu się, że nie umie, dlatego – przynajmniej w moim odczuciu – brzmi to drastyczniej, niż w odbiorze piszczących fanek, które wers Whatever I feel for you, you only seem to care about you. Is there any chance you could see me too? ‘Cos I love you odbierają na tandetnym poziomie “chłopak z baru mnie nie chce”. No, nie piszczałam. Słuchałam, z pewnym bólem empatycznym. Przyznam się jednak do jednego dowodu na pociąg tłumu – skakałam przy Golden Age, właśnie podczas trąbek. Bo to było dobre, wyzwalające i szczęśliwe. Tak, wtedy warto się poczuć jak jedność. Podobnie żywe trąbki zadziały na mnie przy Iron, które właśnie dzięki wspomnieniu koncertu przemawia do mnie bardziej. Ustawienie Run Boy Run na koniec uważam za posunięcie mistrzowskie; te gongi zwiastujące coś wielkiego, ostatecznego, ten klimat skłaniający do ucieczki – po którym faktyczna ucieczka miała mieć miejsce – coś wspaniałego.

Z imprezy wyniosłam też – garść bonów, bo, niczym na Openerze, nie można było płacić pieniędzmi, garść zdjęć z Muzeum Neonów, które było darmowe dla uczestników imprezy – choć niektóre były zgaszone, to wg mnie podkreślało to wyłącznie klimat niegdysiejszych czasów a także spotęgowało wrażenie, że mówimy o czymś przeszłym – i limitowaną paczkę żółtych Cameli, bo tylko one były w sprzedaży na terenie. Paczka fajna, quasi papierośnicowa, choć dla zmęczonych bądź zabieganych kompletnie nieporęczna.  Zostanie jako relikt, na pamiątkę bardzo udanych wieczorów.

The night, when world was just enough.

Zaczęło się w kwietniu, jakoś na początku. Zachęcona składem zeszłorocznej edycji Orange Warsaw Festival, który na przełomie lat zyskał niebywale i z pozycji grajka przy metrze - gdyż faktycznie, na początku impreza odbywała się na Placu Defilad, w systemie darmowym, ale i zapraszane gwiazdy jak i sposób ich prezentacji na jakiekolwiek koszty nie zasługiwał przesadnie - wybił się na czołowe miejsca rankingu koncertowego rozkładu jazdy rocznej, podpatrywałam, kto pojawi się teraz.

No nie prezentowało się to najlepiej, przyznam. Na Linkin Park można było mnie namówić za czasów ich debiutanckiej płyty, gdyż bez bicia potwierdzam - album posiadam, w wersji zarówno cyfrowej jak i analogowej, udało mi się kilka razy przesłuchać, mam jakichś tam faworytów, ale już wraz z pojawieniem się kolejnych wydawnictw zainteresowanie straciłam. Po dziś dzień. A raczej po sobotni dzień, dlatego machnęłam ręką. Z biegiem dni pojawiła się informacja o drugiej gwieździe - Prodigy. Tu już mi serce muzyczne drgnęło, bo dla mnie to legenda w swojej elektronicznej klasie i podejrzałam ceny biletów, choćby jednodniowych. Nie udało się na Openerze, nie udało się na Woodstocku, to może by się przejść na szlagiery w stylu ♫Voodoo People czy ♫Firestarter.

Dopiero trzecia gwiazda, zapowiadana jako wielki come back, mnie upewniła. Wtedy właśnie po Europie krążył Bruce Springsteen, z którym po ostatnim albumie, mam do pogadania, ale starą twórczość szanuję, wielbię i każde pieniądze bym dała. U niego to jeszcze jest kwestia płacenia za wizję, mkhm.

Garbage też ogłaszało powrót wydawnictwem Not Your Kind of People, która również nie dorównuje, moim skromnym zdaniem, formie, z której słynęli, ale to już jest większy problem u mnie - nikomu na razie nie udało się naprawdę wrócić do moich łask.

No, chyba, że się dało taki popis jak w sobotę.

Skład, w jakim miałam pojawić się na sobotnim koncercie, był dość hm, burzliwy. A raczej jego kwestia była burzliwa. Najpierw we dwie z Agatą, potem wyszedł singiel ♫Blood for Poppies, który nie spotkał się z uznaniem, więc przez pewien czas miałam iść sama. Bez żalu kompletnie, u mnie wszak z koncertami jak z kinem, sama sobie całkowicie wystarczę i jeździłam już przecież po kraju za gwiazdami, nie tracąc nijak zapału.

Kolejnym etapem, już niemal potwierdzonym, bilety kupione - na jeden dzień, ten z Garbage, na trybuny, gdyż na płytę zeszły na pniu... na rzecz kogo, to pozżymam się potem - był duet warszawsko-niegdyśwarszwskołódzki, co swoją drogą uświadomiło mi absurd, że my nigdy nie byliśmy razem na koncercie, choć chyba nie da się bardziej być z kimś na podobnych falach muzycznych. Ten wielki błąd miał zostać naprawiony. I został, z pewnymi perturbacjami na niemal samej mecie -  to zabawne, jak w podbramkowych sytuacjach zmieniają się priorytety, wszak naprawdę w sekundę zapomniałam o koncercie i o ew. rezygnacji, skoro ktoś bliski okazał się być w potrzebie.

Ale nic to, nic to, wszystko się udało, jak i my udaliśmy się w sobotni wieczór na Pepsi Arenę. W moim przypadku oznaczało to również konieczność odwiedzenia Centrum w okresie, w którym solennie obiecałam sobie tego nie robić. Po wyjściu z metra bowiem moim oczom ukazała się Strefa Ki… nie, właśnie się nie ukazała, ukazały się same parawany i jakiś fragment gigantycznych telebimów. Bardzo jestem rada z faktu, iż musiałam tam się znajdować przez niedługą chwileczkę, bo my z Centrum za sobą nie przepadamy na co dzień, a co dopiero dzień po starcie Euro. Późnym wieczorem, z perspektywy Rotundy, wyglądało to jednak lepiej. Z dystansu to ja mogę, w środku niekoniecznie.

Dla mnie odprawa nie była niczym nowym, więc znów mężnie przeszłam kilka przecznic, dałam się zopaskować, zahaczyliśmy o depozyt, gdyż regulamin buczał i huczał o potrzebie pozostawienia bagażu w tymże, i co? Odprawili nas z kwitkiem. Sprawdzili jedynie, czy aby nie wnosimy bomby - tym razem grzecznie zostały w domach – i prosimy bardzo. Ależ ja lubię ten moment, od dziecka, kiedy już się przebiję przez kontrolę i ściski, by móc wkroczyć a czasem wbiec na przerzedzone płyty, okalające obiekty. Taki przedsmak wolności w tym jest. A może nie ma, może to tylko kwestia młodzieńczego wspomnienia, kiedy to z ówczesną przyjaciółką dozgonną mą, Magdą, próbowałyśmy się dostać na Dzień Otwarty TVP, co udało nam się po kilku godzinach odstanych w duchocie, kiedy to wbiegłyśmy na plac przed gmachem, przy dźwiękach – o ironio – Nic nie może przecież wiecznie trwać Anny Jantar? Co by to nie było, działa do dzisiaj.

Gdy dotarliśmy na górę, acz jeszcze nie na nasze miejsca, naszym oczom – a głównie uszom – objawili się De La Soul. Tu się muszę przyznać bez bicia, że znam ich twórczość bardzo pobieżnie, więc i z podobnym zainteresowaniem wyczekiwałam występu. O wiele większą frajdę sprawiało mi obserwowanie Pawła, który z kolei napalił się na ich koncert niebywale, dlatego sobie cichutko stałam obok i uśmiechałam się pod nosem, bo wreszcie byłam na koncercie z kimś, kto potrafił go w pełni docenić i cieszył się z niego jak dziecko. Zero narzekań, zero wyrzutów, zero uwag pt o, jakie to nagłośnienie koszmarne, o jakie te krzesła niewygodne, o jak tu jest dużo ludzi, o boże, słońce świeci, o jezu, strzyka mi w kościach. Jak się miało potem okazać – to był tylko przedsmak mojej satysfakcji, ale no, tak jak pisałam na Blipie, serce samo rosło widząc taką radość. Pamiętając wydarzenia z zeszłorocznego koncertu Jamiroquai, kiedy to bezceremonialnie przeszłam z trybun na płytę, bez większego problemu, zasugerowałam, że skoro tak mu się podoba, a na trybunach jednak dość statecznie, to może i tym razem zejdziemy. I tu akurat dał o sobie znać mój shit luck – mianowicie on wślizgnął się na dół bezproblemowo (podejrzewam tę jego zieloną opaskę, imitującą udatnie opaski płytowe) a mnie zatrzymali. Ten „shit luck” to naprawdę w cudzysłowie trzeba odczytywać, bo mi na tej płycie przesadnie nie zależało – on niech się wybawi. Ja po prostu mam wielką słabość do ludzi z pasją i jak miałam przed sobą gościa, którego powstrzymują tylko barierki, to trzeba było zrobić tak, żeby te barierki zniknęły. Nie na długo, bo jednak rodzeństwo musi trzymać się razem i jak mnie wypatrzył stojącą z dystansu, to wrócił.

Także przepraszam bardzo, ale jeśli są jakieś zastrzeżenia techniczne ze strony kogoś, kto współtowarzyszył nam na stadionie, to ja tematu podnieść w stanie nie jestem. Ja, bo mówić mogę tu tylko za siebie, tam poszłam dla muzyki, nie dla pokręteł.

Jednak to nie De La Soul było celem wyprawy, jedynie miłym dodatkiem, dlatego czekając na Garbage udaliśmy się z powrotem na dół, żeby zapalić, czegoś się napić, etc. Ja skorzystałam z okazji, by spotkać się z Rkdeeyem i jego małżonką, którzy szczęśliwie też tam bawili. Przy okazji muszę podzielić się obserwacją, że w porównaniu z rokiem ubiegłym, kontrola była jakaś nazbyt nadgorliwa. Pomijając już eksces ze schodzeniem na płytę, to c’mon – od kiedy nie można siadać na trawie? Nie mówię o tej znajdującej się przy stoiskach gastronomicznych, a o tych zboczach przy schodach. Albo o tym, jak to niby koniecznym jest siadanie w swoim rzędzie, zamiast stać u szczytu trybun? Właśnie to mnie ujęło w festiwalu, że de facto był pełen luz, a nie słyszałam o żadnych przepychankach czy jakichkolwiek innych incydentach, które wymuszałyby taką czujność. Aczkolwiek w zeszłym roku faktycznie szłam z Agatą i Rkdeeyem na gwiazdy wieczoru, dlatego albo na suportach mnie jeszcze nie było, albo byłam, ale zbyt stremowana debiutem, by czuć się swobodnie. No nie wiem, trochę mi to w sobotę przeszkadzało. Do czasu.

Niemalże punktualnie, tj. około 20:30 na scenie pojawili się Garbage. Niesieni echem pierwszego numeru podążyliśmy czym prędzej na górę, gdzie trafiliśmy w sam raz na ♫Stupid Girl, co mnie ucieszyło podwójnie, bo raz, wiadomo – fantastyczna piosenka, a dwa – zaczęło się rozwiewanie moich wątpliwości, czy aby to będzie koncert przekrojowy, czy ledwie promocja płyty, na koniec, dla formy, przetknięta jednym czy dwoma starociami. Muszę bowiem przyznać, że poszłam tam na stary Garbage jednak, ten sprzed laty, nową płytę witając z nadzieją, ale to głównie dlatego, że yay, wrócili! a nie yay, co za genialny album. Wpisują się tym samym w coraz to pokaźniejszą listę zespołów, które wracają, ale w nowej odsłonie, zamiast konsekwentnie kontynuować tę, w której zostały pokochane. Nie, żeby to była zła płyta, ale poprzeczkę postawili przecież bardzo wysoko.

Shirley, jak można się było spodziewać, to sceniczna torpeda, zakończona ognistoczerwonym kokiem, widocznym dla mnie świetnie nawet z trybun, przy świetle jeszcze dziennym i to wcale nie dzięki telebimom. Właściwie one mi przez cały koncert były niespecjalnie przydatne, bo są takie gwiazdy – i panna Manson do nich niewątpliwie się zalicza – których jest pełno i wszędzie, a telebim nie nadąża.

Kwestię pogody podniosłam nieprzypadkowo, bo prawie deszczowa, ale wciąż słoneczno-ciepła aura idealnie mi się wpisywała w krajobraz, otoczony muzyką, która też jest – przynajmniej dla mnie – tak nieco na skraju dwóch światów: tego ciemnego, przyczajonego, który eksploduje w umyśle tylko w nocy, gdy już niczego ukryć się nie da i wszystko wychodzi z metaforycznej szafy i tego energicznego, przy świetle, które dodaje pewności siebie i kopa. Tu zaburzę nieco chronologię pojawiania się utworów, ale zostawienie ♫Push It na koniec było majstersztykiem strategicznym, bo po tej całej, półtoragodzinnej bodaj, przeprawie po emocjach, można było wyjść wyplutym totalnie a tak wypuścili fanów z charakterystycznym dla siebie, mobilizującym kopem w tyłek.

Przeprawie po emocjach, hm? Oh boy. W przeciwieństwie do większości, która niewątpliwie czekała tam na Linkin Park – co przyznała sama Shirley, rozpoczynając tym samym dla mnie emisję wielkich uczuć w swoją stronę, bo także jej zachowanie między piosenkami było fenomenalne. Niby nihil novi, gdyż to jest nie tylko wokalistka, a cała Osobowość i tak, jak uwielbiam słuchać jej śpiewu, chylę czoła przed tekstami, tak niemniejszą przyjemność sprawia mi czytanie jej wypowiedzi, gdziekolwiek na jakąś natrafię. Poza tym, co widać na jej głowie, widać też, że coś w niej ma i to jest fantastyczne. I chyba jednak wciąż rzadkie. – siedziałam jak zahipnotyzowana, mimo prób podjęcia koncertowych szaleństw. Setlista – marzenie, bo ♫Queer, ♫Shut Your Mouth, ♫Special, bo ♫Cherry Lips,♫Temptation Waits, bo ♫Milk, ♫Vow, bo♫I Think I'm Paranoid ­do cholery – jednak przyznaję uczciwie, że oryginalna perkusja brzmi lepiej niż moja, choć zapewne sprawia nam to podobną frajdę za każdym razem ;) – bo ♫I'm Only Happy When It Rains – I know you can’t appreciate it – podczas którego patrzyłam w szare niebo, czując się w stu procentach właśnie taka, szczęśliwa i dokładnie tam, gdzie być wtedy powinnam, co zdarza mi się nader rzadko. Kulminacyjnym momentem wieczoru, a pewnie i całego tygodnia bądź miesiąca, było jednak wspomniane w tytule niniejszego tekstu, ♫The World Is Not Enough (so they had to give us Shirley). Tu się należy pewne wyjaśnienie – ja mianowicie chyba nigdy nie byłam na tak naprawdę złym koncercie. Zdarzało mi się być na totalnie przypadkowych, słuchałam na żywo występów grup, za którymi nie przepadam – w końcu byłam nawet na Dżemie, który supportował AC/DC, także wiem co mówię, bitch – czy takich, na których ledwo co było słychać – Guano Apes czy Misfits, prawda, gdzie całkowita ściana huku – i one już wygrywały dla mnie nad płytą, dostawały ogromny plus za to, że ten dźwięk faktycznie płynął a nie był odtwarzany. Można było z nim wejść w żywą relację, niekiedy radosną, niekiedy smutną, niekiedy jakąś jeszcze, ale zawsze prawdziwą. I teraz sobie wyobraźcie ten pryzmat w przypadku piosenki, która w wersji studyjnej Cię zdobywa całą, od pierwszej nuty, przez każde kolejne przesłuchanie od nowa. Caluśką. Nie ma mnie, jestem tam. To jest chyba ten moment, kiedy ludzie się wzruszają, nie? Smakują każdą nutę, zamykają oczy, niekiedy może płaczą, a ja nie mogłam. Nie było wielkich gestów, choć emocje na pewno, a ja tak tylko sobie siedziałam, patrzyłam przed siebie i myślę cholera, to jest To. to jest ten cały Absolut, który w wyobraźni przybiera energiczne formy wyrazu, myślisz sobie, że jak już nadejdzie, a przecież nie nadejdzie, bo nie po to jest Absolutem, żeby ot tak sobie przychodzić, prawda, to po prostu. bez fanfar, zbędnego patosu, baroku, wyrafinowanej formy, tak Cię znienacka nie dopada właśnie, a przychodzi i jest. Pewnie to dlatego, że ja wciąż nie do końca sobie wierzę, że to się wszystko stało, tak jak się stało, czyli tak jak powinno, że wszystko się bez cienia zastrzeżeń udało, bo mi się tak przecież nie zdarza, tak po prostu, od niechcenia, się spełniło marzenie. I powinnam biec pewnie i wracać i starać się ten wieczór, a zwłaszcza ten moment przeżyć od nowa, tak jak należy, wykorzystać wszystkie momenty, zamiast siedzieć albo się schylać, łapiąc się za głowę, jakoś to wszystko Przeżyć, ale nie muszę. Bo wszystkie wnioski mi się rozjeżdżają już na starcie, jako że było perfekcyjnie i już.

Jak tak czytam różne relacje i reakcje, bo ja oczywiście ze wszystkim spóźniona, ale wolałam pisać tydzień, a wszystko, niż po łebkach i potem sobie pluć w brodę, że czegoś nie ujęłam z braku czasu, to jeszcze bardziej doceniam nie tylko towarzystwo – serio, lepszego towarzysza na koncert i to jeszcze koncert Garbage się znaleźć nie da, bo do tej pory, gdy chodziłam z ludźmi na koncert, to było właśnie chodzenie z kimś na koncert, grupa ludzi idąca obejrzeć widowisko, komentując, wymieniając się w trakcie spostrzeżeniami, następnie wychodzi i kropka. Nie bierze w wydarzeniu udziału, tylko je ogląda, z boku, nie ze środka. O ile przy filmach tak się dziać może, bo sobie po prostu obejrzę potem sama w domu, nadrabiając momenty zakłócone, o tyle z koncertami się tak nie da i jak nie uchwycisz tych momentów od razu, to przepadną i nie ma. I mogłabym swobodnie napisać, że byłam tam sama, bo właśnie nikt mi nie zakłócał, ale pominęłabym tym samym te fantastyczne zastrzyki wiary i energii, gdy się kątem oka na to krzesło obok spojrzało. Że hell yeah, ktoś na to krzesło, miejsce na widowni zasłużył, należał się komuś bilet jak mało który, pozostaje tylko życzyć zespołom takich fanów.

Także wykręcona jak sweter, wykopana przez Push It, opuściłam stadion, zahaczając jeszcze o przybytek z napojami, bo z reakcji stricte fizycznych, to mi zaschło z tego wszystkiego w gardle. Kolejki były takie, że już nie porywałam się na żadne poszukiwania konkretnych napojów tylko, nadal nie znosząc piwa serdecznie, zaopatrzyłam się przy stoisku z Red Bullem. Późniejsza moja forma wieczorna pozwala wnioskować, że niestety nie działa, bo mimo wielkich emocji poszłam spać niedługo po powrocie do domu.

A co się działo podczas tego powrotu, to ja, zgodnie z obietnicą, przemilczę, bo to było tak złe, że aż cholernie zabawne. Ale prawda, że ten pan był tu tylko okazjonalnie i ja go już nocą na swoim osiedlu nie spotkam, prawda? Bo jakoś nie widzę siebie wymieniającej z nim sąsiedzkich uprzejmości. Niczego z nim wymieniać nie chcę. Ohyda.

Na koniec, tradycyjnie, setlista:

1. Automatic Systematic Habit

2. Stupid Girl

3. Temptation Waits

4. Shut Your Mouth

5. Queer

6. Metal Heart

7. Why Do You Love Me

8. The World Is Not Enough

9. Control

10. Cherry Lips (Go Baby Go!)

11. Blood for Poppies

12. Special

13. Milk

14. Big Bright World

15. I Think I'm Paranoid

16. Only Happy When It Rains

17. Vow

18. Push It

WOF, WOF (17-18 czerwca 2011, Stadion Legii, Warszawa)

Skunk Anansie. Moby. The Streets. Plan B. Jamiroquai. Że bilet kupię to wiedziałam już jak pojawiła się informacja o Skunkach - pewnie gdyby to było gdzie indziej, w innym mieście w sensie, to już bym tak ochoczo się nie rwała, gdyż widziałam i w kupie (w Spodku 12 lat temu) i samą Skin (w Gdyni, lat temu 7), a płytę wydali bardzo marną. Ale skoro już pod nosem niemalże, to bardzo chętnie, w końcu muszą zagrać coś poza nowymi kawałkami, a energia Skin na scenie warta jest wielokrotnego oglądania. W miarę napływu informacji o kolejnych artystach zmieniałam zdanie z biletu jednodniowego na karnet, choć wiedziałam, że pozostali będą stanowić dodatek do Skunk Anansie. O jakże się myliłam.

Jak to zwykle w mojej przyrodzie bywa - Murphy nie śpi i kiedy tylko zależy mi na spóźnieniu się na koncert, gdyż support niewart jest mojej uwagi, to, cholera, zdążam na wszystko. Tym razem chciałam ominąć Piotra Lisieckiego, Michała Szpaka i My Chemical Romance. Tja.

O ile obecność Michała Szpaka rozumiem, bo to chyba stanowiło nagrodę za zajęcie drugiego miejsca w X-Faktorze, o tyle po co przybłąkał się Piotr Lisiecki to nie wiem. Nie było go słychać niemal wcale i gdybym nie usłyszała dwukrotnie imienia Jolene, to za nic nie dałoby się zgadnąć, co on tam brzdąka. Michał Szpak to jest z kolei jakaś kosmiczna tragedia, bo pomijając jego szczylowaty image - bo to nie ma nic wspólnego z kontrowersją, to jest co najwyżej controversywannabe, to... X-Faktora nie oglądałam, więc o osobie Michała Szpaka mi jedynie donoszono - że taki, śmaki i owaki, ale głos faktycznie ma. Rzecz w tym, że nie ma. I teraz pytanie - o co chodzi? Śpiewać nie umie, tekstów trzech piosenek (o zgrozo, Californication, Sweet Child O'Mine i Are You Gonna Go My Way?) nie umie, show robić nie umie - bo to, że lata po scenie w żółtym papierem toaletowym Velvet we włosach i próbuje włazić na konstrukcje jest żenujące a nie robiące wrażenie... no kanał jakiś. No, I'm not gonna go your way, ić sobie stont.

Towarzyszący mi na imprezie Rkdeey z Widokzwenus narzekają na nagłośnienie podczas My Chemical Romance. Zapewne słusznie, choć trzeba wziąć pod uwagę, co My Chemical Romance gra. Że gra jakieś bezpłciowe dudnienie, szum, czerwonowłosy chłopak wierzy, że jak się drze to jest dobrze i wtedy mają power i w ogóle reprezentują bardzo dziecinne podejście do tzw. ostrej muzyki. Podzielane przez rzesze nastoletnich fanów trash, srasz metalu, gdzie ważne, żeby była bardzo głośna ściana dźwięku. Nieważne, że nie da się tekstu zrozumieć, że gitara nie ma żadnej melodii, tylko jest maksymalnie przesterowana. Ma być głośno. No to było. W sam raz dla piszczących małolatów. I ci są wniebowzięci, jak czytam na festiwalowym fanpage'u. Wot, dzieciarnia.

Teraz słówko o miejscach, bo z jednej strony wyśmienite, doskonałe, scena jak na dłoni, z lotu Szpaka i widoki przednie, wygodnie bo na siedząco, niemal sam szczyt, ale.

Ale na boga, Skunk Anansie to nie jest zespół do kontemplacji, zwłaszcza, że lata nie zrobiły swojego i dalej są jak dynamit - matrioszka, bo zupełnie oddzielnym dynamitem jest sama Skin. Drobna a energii ma tyle i tak nią zaraża, że już chyba koło trzeciego kawałka zaczęłam pluć sobie w brodę odnośnie zamiany biletów. Z drugiej strony zawsze to jakieś doświadczenie. I wtedy faktycznie słuchasz a nie pozwalasz, by na ocenę tego, czego słuchasz wpływ miały czynniki zewnętrzne, choćbyś się ograniczał do zewnętrza własnego. Wspomniane wcześniej Wonderlustre nie obroniło się, jak to zwykle bywa, w wersji koncertowej - nadal to mętny, acz nie smętny, zbiór pop-rockowych piosenek o miłości potraktowanej w sposób jak najbardziej banalny. Brak możliwości zatopienia się w szaleństwie genialnego dźwięku sprawił, że przez całe ♫My Ugly Boy zastanawiałam się nad sensem słowa boy tamże. Przy wiedzy niespecjalnie zresztą skrywanej, a mówiącej o Skin będącej lesbijką to wygląda to równie sztucznie, jak Ricky Martin robiący, nieumiejętnie, maślane oczy do kobiet w teledyskach. Znaczy... no po cholerę? Chyba, że to skaza ewolucyjna i każda kobieta, niezależnie od okoliczności i uwarunkowań, w pewnym wieku zaczyna postrzegać mężczyzn jako fantastyczne zabawki, na których można wieszać psy i złorzeczyć do woli, będąc święcie przekonanym, że to robi jak najlepsze wrażenie. No nie robi raczej. Wręcz nawet przeciwnie, o czym świadczą opinie ludzi, którzy słuchali ostatniego albumu znając wcześniejsze.
Dlatego też przyjęłam każdy kolejny kawałek zeń ze stoickim spokojem i wiarą, że zaraz nadejdą stare, świetne czasy. I doczekałam się wielokrotnie - ♫I Can Dream słyszałam już po raz trzeci, gdyż zarówno w Spodku jak i na Open'erze, potem ♫Twisted (Everyday Hurts), przy którym pierwszy raz siedziałam bez ruchu, ♫Charlie Big Potato... długo by wymieniać. Może tylko jeszcze wspomnę o ♫Tear the Place Up, bo nie znałam, gdyż znajduje się na Skunkowym zbiorze hitów, Smashes and Trashes a ja, mająca wszystkie płyty, nie widziałam sensu zapoznawania się z wydawnictwem. Niesłusznie, ale koniec końców poznałam dodaną do staroci piosenkę. Przekrój przez twórczość wyśmienity zaserwowano, każdy mógł poczuć się połechtany.
I tu jeszcze bardziej boli wspomnienie koncertu Guano Apes - tu było kompletnie inaczej. I próżno szukać winy wyłącznie w nagłośnieniu, bo jednak GA było co jakiś czas słyszalne i można było stwierdzić, co by było gdyby. Byłoby na pewno mniej energii, mniej sił wokalnych... i wszystko byłoby naprawdę wspaniale, koncert roku, gdyby tego samego dnia nie występował Moby, będący, jak dla mnie, największym zaskoczeniem chyba ze wszystkich koncertów, na jakich miałam okazję się pojawić.

To może brzmi tak, jakbym go wcześniej nie znała, że się tak zachwycam. Znałam, znałam, ale teraz poznałam od innej strony, na nowo najwyraźniej. Bo na co dzień to był sobie Moby, fajny, fajny, nie wiem jednak czy przesłuchałam którąkolwiek z jego płyt w całości, raczej ograniczyłam się do sympatyzowania z singlami. Tymczasem to, co zobaczyłam, przeszło moje najśmielsze oczekiwania. Siedziałam przez niemal cały koncert oniemiała z zachwytu, czasem łapiąc się na otwartej ze zdziwienia buzi.
Po pierwsze ugięłam się pod poziomem dopracowania w najdrobniejszych szczegółach piątkowego występu. Bez żadnych popisowych improwizacji - co najczęściej jest tak ryzykownym pomysłem, że mało komu realizacja się udaje, bez bezsensownych rozwlekań, po prostu to, co udało mu się osiągnąć na, wielokrotnie przecież dopieszczanych, albumach. Prostota - umowna, gdyż o muzyce Moby'ego raczej nie da się powiedzieć, że jest prosta - jako najlepszy środek do celu. Ponadto nigdzie indziej jak na scenie tak dobitnie nie widać, że taki jeden mały, niepozorny człowieczek nie musi się rzucać po scenie, drzeć jak opętany, nawet wymyślnie stroić, by stworzyć coś, co pochłania tłumy. To nie była ściana dźwięku, to był wir, który wciągając odwracał uwagę od wszystkiego wokół. Tak można było tylko tonąć i tonąć w. The abyss of sound. Odbudował zarówno tę samą przestrzeń, jaką niesie z sobą w ♫Porcelain, masywność stojącą za ♫Flower czy energię ♫Bodyrock. Swoją drogą bardzo trafny klip, tak to właśnie działa, zdobywa Cię dźwiękiem od wewnątrz, zalewa falą i choćby się waliło czy paliło – nie odwrócisz wzroku. Co najwyżej dasz się porwać, jak my przy ♫Lift Me Up. Umieściłam wideo koncertowe, by nieco oddać, choć nie całkowicie, bo zamiast tej blond filigranowej dzieweczki na scenie Moby’emu towarzyszyła Joy Malcolm – stuprocentowe przeciwieństwo tej, widzianej w klipie. Ciemnoskóra wokalistka obdarzona wyśmienitym, typowo czarnym głosem, który tego wieczora brzmiał jak dzwon i przebijał, stety czy też nie, wielce hołubiony, także przeze mnie, głos Skin. Zresztą, co tu dużo pisać – pechem Skunk Anansie było to, że występowali tego samego dnia, co Moby. Przyćmił ich dokumentnie.
Warto wspomnieć, że Moby był jedyną gwiazdą tegorocznej edycji festiwalu, która bisowała. I raczej nie wynikało to z nieuprzejmości reszty muzyków – tylko jego, i rzecz jasna Joy, chciało się słuchać nieprzerwanie. Właściwie nie wiem, czy tam w środku mi się ten koncert skończył – wciąż i wciąż przypominam sobie kolejne fragmenty. Och, i coś, co akurat w moim przypadku jest niebagatelne: Moby jest pierwszym zagranicznym artystą, który może "dziekować" do woli i ani razu się nie skrzywię, jak ma to miejsce w przypadku całej rzeszy muzyków, którzy chcąc się przypodobać, klecą coś po polsku. On ma urok - oni żenadę.

(mało istotna) Setlista My Chemical Romance:

1) Na Na Na
2) Thank You For The Venom
3) Planetary (GO!)
4) Mama
5) ...Sing
6) Bulletproof Heart
7) Teenager
8) Helena
9) The Only Hope For Me Is You
10) Welcome to the Black Parade
11) I'm Not Okay (I Promise)
12) Famous Last Words

-----------------------------------------------

Setlista Skunk Anansie:

1) Yes It's Fucking Political
2) Charlie Big Potato
3) Because of You
4) God Loves Only You
5) Riff - All In The Name Of Pity (bardzo dobry pomysł z tymi wstawkami, co prawda trochę żal, że same riffy, obiecujące ciągi dalsze, but still)
6) My Love Will Fall
7) I Can Dream
8) Riff – Intellectualize My Blackness
9) My Ugly Boy
10) Weak
11) Hedonism (Just Because You Feel Good)
12) Twisted (Everyday Hurts)
13) On My Hotel TV
14) Tear The Place Up
15) Skankheads (Get off me)

------------------------------------------

Set(but definitely not sit)lista Moby’ego i Jay Malcolm (naprawdę, należy się dziewczynie wyodrębnienie):

1) God Moving
2) In My Heart
3) Go
4) Natural Blues
5) ...We are all made of stars
6) Beatiful
7) Bodyrock
8) Flower
9) Lie down in darkness
10) Honey
11) Porcelain
12) Extreme ways
13) Why does my heart feels so bad?
14) Shot in back of head
15) Disco lies
16) The stars
17) Lift me up
18) Feeling so real (bonus)

Dzień drugi przyniósł z sobą naprawdę spore oczekiwania – po kim? no po kim? po Mobym, jasne – których niestety nie spełnił, przynajmniej jeśli chodzi o Plan B i…. The Streets, który w ostatniej chwili został odwołany. Mike Skinner wydał, co prawda, oświadczenie, z lektury którego wynika, iż jego nieobecność jest w pełni usprawiedliwiona, ale jednak żal. Tym większy, że gros publiczności wykupiło karnety czy nawet bilety jednodniowe tylko z uwagi na jego występ. Bardzo łatwo zakładać takie rzeczy, ale szczerze wierzę, że gdyby wszystko potoczyło się zgodnie z planem, to sobota wypadłaby lepiej. Choć, wbrew obiegowej opinii, nie było wg mnie tak źle.

Na początek rodzime Sistars, które na siłę starało się być luźne, pełne feelingu i freestyle’u. Tymczasem brzmiały najzwyczajniej w świecie sztucznie – upudrowany, wymuskany i zawiązany pod krawat beat, siostry Przybysz nieudolnie próbowały imitować – adekwatnie do noszonego nazwiska – przybycie z bezkompromisowej planety, podczas gdy brzmiały strasznie płasko i jednoznacznie: jakby przybyły z firmy fonograficznej. Cóż, oceniajmy po nazwie: niewiele jest bardziej pretensjonalnych nazw od kombinacji sisters i stars, sorry.

Występ Planu B padł ofiarą festiwalowego, kulawego nagłośnienia – co mądrzejsi, jak Skunks Anansie czy Moby, przywieźli swoich ludzi a ci, co zdali się na naszych, zapłacili gorzką cenę bycia kiepsko wspominanymi.

Zaczęło się od zabawnego beatboxu Faith SFXa. Nieco, przyznam, przydługiego, bo o ile na początku robiło to wrażenie – zaiste, gość ma talent, ale tak po dziesięciu minutach nerwowo spoglądałam na zegarek, konspiracyjnie komentując do Rkdeeya, iż mamy do czynienia z najdłuższym intro świata. Które, szczęśliwie jednak, dobiegło końca i rozpoczął się koncert właściwy. Mimo, że, jak pisałam, kiepsko nagłośniony, to Ben – wokalista Planu, przyp. Bee – ujął mnie swoim nosowym, jak mówią niektórzy, zakatarzonym, głosem. Co kto lubi, ja lubię. Zdołałam przebić się przez filtr nawalających techników i rozkoszowałam się tym, co Plan B naprawdę chciał zaprezentować. A zaprezentował bardzo przyjemny występ, z udatnym wyczuciem klimatu. Myślę sobie, że ciężko tu – podobnie jak w przypadku MCR, choć na zgoła inną skalę – oczekiwać perfekcyjności, geniuszu, wielkiej muzyki czy innych niesamowitości, bo wystarczy posłuchać ♫Prayin’, by wiedzieć, że poza fajnym rozruszaczem, niezłym akompaniamentem do stukania w kolano, stopą czy w kierownicę, gdy stoi się w korku tudzież na światłach, to nie ma się do czynienia z niczym tak naprawdę szczególnym. Tacy, prawda, z wyższej półki, ale to nadal regał a nie pawlacz. Zresztą ja i tak wolę ♫The Recluse, a ten mu wyszedł bardzo zacnie. Następnie chłopaki wzięli się za covery – w pamięci utkwiły mi tylko Stand by Me i Kiss from a rose (oba znajdują się tu, nagranie jest amatorskie, nie moje, kiepskiej jakości, ale pisanie o muzyce jest jak…, dlatego niech będzie namiastka chociaż). Szału nie było, ale jak na moje niespecjalnie wygórowane oczekiwania – dali radę.

Później miały miejsce pewne wydarzenia związane ze zmianą miejsc, składów uczestników i koniec końców Jamiroquaia słuchałam sama, na schodach prowadzących na płytę.

Myli się jednak ten, co myśli, że było mi tam źle. Z początku owszem, gdy z ciepłej posadki na trybunach wpadłam w tłum zasłaniający mi absolutnie wszystko i chodzący mi po plecach, to nie było to najwspanialsze uczucie, ale nie minęło pięć minut a moja skromna postura po raz kolejny okazała się niebywale użyteczna w takich przypadkach. Otóż stanęłam sobie na schodach tak, że nikomu nie zasłaniałam – komu? Pigmejom? ;) – nikt mi nie zasłaniał, gdyż stali schodek czy dwa niżej, ja miałam swoją strefę do private dancing i właściwie nic innego nie było mi potrzebne. Może trzecia ręka do trzymania napoju, bo tańczyłam mając w myśli butelkę, którą ustawiłam sobie między stopami i starałam się jej nie zgubić, nie skopać, nie sturlać, bo było duszno a jak się tańczy, to tym duszniej. A było przy czym, oj było. Jay Kay nie zawiódł – zaserwował fantastyczny koktajl funkowego grania, okraszonego charakterystycznym dla siebie groovem. I bardzo przepraszam, albo i nie, ale nie będę się imała spolszczeń, bo mi to cały efekt popsuje. Było tak, jak mówię – funky grooving, bez dwóch zdań. Nie wyobrażam sobie tak naprawdę siedzenia przy ♫Canned Heat, ♫Cosmic Girl czy ♫Little L, więc zmiana wyszła mi tylko na dobre. No co ja poradzę, że mam ze swoimi nogami i pozostałymi fragmentami słabość do tego gościa w pióropuszu? W którym, tak nawiasem, rzecz jasna, wystąpił i tym razem. Zaimponował nam – bo większość uczestników zabawy podziela moje zdanie – otwartym sprzeciwem, skierowanym w stronę nagłośnieniowców. Niewybrednym, bo okazanym za pomocą fucka, ale jednak. Takie MCR czy Plan B nie pisnęli nawet. Czyli fajnie, czyli ma wizję tego, jak ma wyglądać jego show. Bo show niewątpliwie było, pełną gębą. Taaaak, ten wieczór wart był obecności na stadionie Legii, zwłaszcza, że koncert zwieńczony został tym, na co czekałam od przeszło tygodnia – moje kochane ♫Deeper Underground wykonane z uwzględnieniem wszystkich smaczków i niuansów, jakie niesie za sobą. Perfekcyjne zwieńczenie festiwalu.

Setlista Planu B:

1) Writing's on the Wall
2) Free
3) Welcome to Hell
4) Love Goes Down
5) Prayin'
6) The Recluse
7) Coming up easy
8) What You Gonna Do
9) She Said
10) My Girl / Stand By Me
11) Dubstep medley, Kiss from a rose, forget about b
12) Pieces
13) Stay Too Long

-------------------------------------------------------------------------

Set-funk-lista Jamiroquai:

1) Rock Dust Light Star
2) Main Vein
3) Cosmic Girl
4) You Give Me Something / Smoke ...And Mirrors
5) Little L
6) Canned Heat
7) Space Cowboy / Hurtin
8) Feels Just Like It Should / Corner of the Earth
9) Love Foolosophy
10) Travelling Without Moving
11) Alright
12) Deeper Underground
13) White Knuckle Ride (faktycznie, coś tam rozbrzmiewało, gdy się ulatniałam, by spotkać się z koleżanką [Ooo, jezu, Karolcia, jak Ty wyglądasz, sama skóra i kości, no cóż – jednym z elementów German Dream, za którym tęsknię najbardziej, jest niereglamentowana oferta gastronomiczna, nie?])

…. i trochę szkoda braku ♫Virtual Insanity, ale w sumie nadrobił z nawiązką.

Można doszukać się wielu mankamentów, głównie po stronie nagłośnieniowców i karmicieli – gliniana pizza to nie jest to, co Pszczoły lubią najbardziej. Zimne hot-dogi takoż. Przyjezdni kręcą nosem na organizację, ja tu się nie wypowiadam, bo mi w hotelu spać nie kazano, a co za tym idzie – do któregokolwiek dojeżdżać nocą. Docenić jednak trzeba organizację ruchu pokoncertowego – poza paroma niecierpliwymi idiotami, którzy nie mogli ustać chwilę dłużej na światłach, by spokojnie przejść z tłumem na drugą stronę ulicy. Jak dla mnie mogli iść, co najwyżej by przeszli na tę trochę inną Drugą Stronę.
Mogę sobie nieco popluć w brodę, że wymieniłam bilet z płyty na trybuny, ale, jak pisałam, zawsze to jakieś nowe doświadczenie. Na przykład teraz już będę wiedziała, żeby raczej nie wymieniać, gdy chodzi o zespoły czy wykonawców, przy których w domu usiedzieć nie mogę. Będę też skłonniejsza do pozostania wierną tradycji samotnego chodzenia na koncerty, bo gust mam najwyraźniej osobliwy i nie mówię tu o nazwach a o brzmieniach i jak mi się nie będzie podobało, to sobie pójdę i ponarzekam po albo wcale, bo w końcu nikt mnie wołami nie ciągnął, miast wyrażać swoją skrajną dezaprobatę w trakcie. Bo i na co to komu. I zacznę inwestować w festiwale, bo zarówno na Orange’u jak i na niegdysiejszym Open’erze, wszystko, czego nie znałam lub znałam pobieżnie, wypadało bardzo przekonująco. Choćby za sprawą atmosfery. Okej, nie lubię, nie znoszę wręcz tłumów, ale gdy mamy ten sam cel – cieszyć się dużą dawką muzyki, to chyba znoszę ich chętniej.

Tyle, że nie wiem jak to będzie z pisaniem o nich, bo było miło, ale wymiękam.

A teraz odliczanie do piątku, do Arcade Fire.